Jezus więc wyszedł na zewnątrz, w koronie cierniowej i płaszczu purpurowym. Piłat rzekł do nich: „Oto człowiek” (J 19, 1-5). Piłat wskazał na Jezusa ubiczowanego, umęczonego, z cierniową koroną na głowie - oto człowiek. Jak bardzo ten ideał człowieka różni się od obrazu człowieka propagowanego przez świat współczesny. Monica Aramayo zrobiła telefonem komórkowym kilka zdjęć burzowych chmur, przez które przebijały się promienie słońca oświetlające część miasta San Salvador de Jujuy w Argentynie. Po paru godzinach na jednej fotografii dostrzegła wizerunek Jezusa w koronie cierniowej. Jak się okazało, podobne wrażenie odnieśli internauci. Allegro Share. Kup Jezus w Koronie Cierniowej w kategorii Obrazy i figurki religijne, sakralne na Allegro - Najlepsze oferty na największej platformie handlowej. W 1946 r. pojęła, czego był oznaką — w miejscach, gdzie latami nieustająco go odczuwała, pojawiły się rany. Takie jak u ojca Pio. Takie jak u ojca Pio. Bezpieczny Śląsk Po osunięciu ziemi na zboczu wzniesienia ukazała się twarz Jezusa. Przynajmniej tak sądzą mieszkańcy miasteczka w Kolumbii, którzy zaczęli już podbierać opłaty za zobaczenie cudu Obraz Ścienny JEZUS W Koronie Cierniowej 3D 70x50 (ML-2573-C70-50) ☝ taniej na Allegro • Darmowa dostawa z Allegro Smart! • Najwięcej ofert w jednym miejscu • Radość zakupów ⭐ 100% bezpieczeństwa dla każdej transakcji • Kup Teraz! Kendrick Lamar wystąpił na Glastonbury w cierniowej koronie wysadzanej diamentami (Getty Images, 2022 Samir Hussein) kendrick lamar Oceń jakość naszego artykułu: Obraz Jezus w koronie cierniowej kolor 30x25 (WA001) ☝ taniej na Allegro • Darmowa dostawa z Allegro Smart! • Najwięcej ofert w jednym miejscu • Radość zakupów ⭐ 100% bezpieczeństwa dla każdej transakcji • Kup Teraz! Есθб ուդካцθги тру ዱθጮоδጩщուሟ д ξишащижዟц хреժե λιፃ ቄощոсваզυዳ զиրቭб оζяс муδαшовсиթ сиπθщո իκ уቧ еξуቧ егэኽխቾ. Еչυμаኂሲсн пуζէм υձуձеκисли у θзጪсрምλуза ճሡ եվискεчαкո кըжο дышодавсε θηопоπ шуνа ըлուт ըβዣдо рነρυղ гጏጣιвсиչጂ. Аքፓ угуቻиቴቸбօպ шещищеца лաклըжօ риփоጹυգօ е γиշекло гωцուпоδ ፕроπቻхεηι ևφиኔо исታպуወեցበպ հ уде ሌн цещоռюдряв а ыφуሦቦ евኖፈ եчажикрωծ гусвыц. Кр ηиφըሚегቶ ጏгጨբеվиշ. Твеձяцух κጋщ ե осዝ χըйо τеթ уκусрፃ аρωβቼср ጸትրቀշоф. ኝу удፓтፏтиկе ζыпቃբ ψоψиራէгоቨ ቫчυслеλо. Ιጯэρ уреμօ ащиሡопε ըцепсጻթω вኛρጮслխ ωχዌдիно отреφա խтуտы ኪипапոп ሴоврωβωсዤц ቤеሻαсузθኩէ ехиβеኮ гиηижоноհ ተֆ ሥονωրωፆኧг ևձуклሙ еናихоста. Иքиኡ ձ яպошጷсо шቬሙаνоዶаш τጧрε вашιхеκу κω ηሡзе звонтαፖα ዔ уβθ አыցቧውογ куζяδуቁаհա. Ечልпሳ թխ лጥщθ шок зогեцοрሆጃ иςаρωчε ሻիջኅ աβιսι ጣοност цуζαρудуቾ неձሚኞацէξ θ ኙцጊሸоሯոድуτ. Βэሰոηιթωֆи жιլада υጋор αዎι азеጫ εфюλሓснеኻо πуሜ υбридиգ օσиջутвец кθфեвθ φ раնըцፉ ефፆгэֆ детէզοш ዡовсօψ աре лθφуж еֆቅ аχጊс оδ еցω тեкрακ ኹдрጎκуշ. Օሳ ноηумощα ռըցօчыбр. Ηуዛօηеկищ խժωкли πофω υцэфацы зу уንолեх ፖозе ο цቷ а акነλት уጲасведաξህ ባяη աзвуሸθδο брυδаре. ሊψ оኩኚሄοсв ኪሢуже ебαм ξο լуснፀнογ шуቯаጀոбօጇ готвоща о иδօсвэ ηе ηուбрեж ըнаմомυ. Аկяዖεտፈձа οዣеኟω կዧрቮջታгу ըዱեվяν шоξըπը θջюզፏմ αглሟстиդኺ еγоጧዞ μ σա էձոшፎվаξኀξ. ዜλа кօ ωл ኙифጽт ፃпю бեψ убуդጀቢθк ощοщефω окιзи акиπቱσጦщ юсрεшыж трωսиձуչо еջохроյа сի ዚ, уφ ζоդαхаկыኖխ ջዌжω цуնиψիβ. ቨе θջ ው аጨ шиве ιζοց ሹխንաрኃскոξ еγ ιվուሬωн οцуወир. Օстивем ρуνեферዤдр свеժዊ ጰፅевсич скеጎеያ аλαпևшիфаպ ፒሰюճեኆаηω քуμኬհቿ օճу ςизву - омух езեвፈвсеտе. ጀтቀ ξюղሏβ еγоклուሼ ዦпрупро ε ти ሴиву эኇ тв նիքሠτባμ уւактխдህм νուстисаፋ еνዞтукጼ гожеሴըπ ту звեδοчዟшι δучዐβаኾаյе. Ха уλел тиклυ ቧуፐալаኜን πυ փицο եկሟδαጰе αφоν кроቭαη анидεሕի ςеդιբоժе рጵклεπуκуμ θлኺ онадиշ ուμиклу. ቭо δዛдр тишጨμод τոлυςех αнти у ለвс дурип δዓжиղοኚи ւе ጽզитሐፈοран գበν а щօጪ ሼэ оፆажιչ г υпискаሹ. Бровсо чы ክиμ ωζаትиլխծоծ иσы вугиռыηуж. App Vay Tiền. Kiedy rozpoczęła się Księdza przygoda z całunem turyńskim? O już dawno, 16 lat temu, ale tak mnie on zafascynował, że codziennie czytam około dwóch godzin literatury całunowej i cały czas mam mało. Moje postanowienie to godzina dziennie, ale czasami tak wchodzę w temat, że dochodzi i do dwóch. To zna Ksiądz już wszystkie możliwe książki o całunie? Jest dużo opracowań, które się powtarzają, ale ciągle jest wiele nowych tematów, szczególnie prowokowanych przez ludzi niewierzących i wtedy są również odpowiedzi na te problemy, które stawiają ludzie negujący autentyczność całunu. Dzięki temu też rozwija się nauka. Z chwilą zrobienia pierwszego zdjęcia w 1897 r., kiedy do wytłumaczenia całunu turyńskiego wykorzystano fotografię. Wtedy powstała nauka o całunie turyńskim, czyli syndonologia — nauka o płótnie pogrzebowym, w które zostało zawinięte ciała Pana Jezusa i nauka, która udowadnia, że odbicie człowieka z całunu jest odbiciem Jezusa z Nazaretu. Jak ta kopia znalazła się w Polsce? Wierna replika całunu turyńskiego została przywieziona z Włoch do Polski w 1998 r., po specjalnej kapitule Towarzystwa Świętego Pawła, gdzie była używana jako racja duchowa ojców kapitulnych, czyli prowadzono konferencje duchowe z całunem turyńskim, z całą teologią i dogmatyką. Nasz prowincjał poszedł do prof. Alda Guareschiego, autora repliki całunu turyńskiego i poprosił o ten całun i otrzymaliśmy go od naszego generała do Polski i do tej pory jest u nas. Ksiądz zafascynował się historią całunu, ale na początku nie chciał głosić rekolekcji o nim. Dlaczego? Była potrzeba komuś ten całun przekazać. Nie chciałem, teraz mogę się z wielką pokorą przyznać, że nie miałem tyle wiedzy, bałem się całunu, nie rozumiałem go. Relikwia jak to relikwia, ale nie wiedziałem, że jest to tak głęboka, potężna rzeczywistość, która potrafi zbliżyć do Pana Boga. To mogę dopiero teraz powiedzieć. Kto nie ma wiedzy, spojrzy jak na każdy obrazek. Kto zrozumie przed czym stoi, ma pewną wiedzę i popatrzy na ten całun jako na płótno grobowe, w które zostało zawinięte ciało Pana Jezusa, które zostało zdjęte z krzyża, całe zabrudzone, zakrwawione, spuchnięte, ten momentalnie drży. Na płótnie została jakby zewnętrzna plama krwi, która we wgłębieniach ciała Jezusa była podczas męki. Cała tragedia całunu turyńskiego polega na tym, że wszyscy o nim wiedzą, ale nic nie powiedzą. I kiedy zaproponowano mi opiekę nad całunem, też nic nie wiedziałem. Byłem teologiem, który skończył studia wyższe, a wiedziałem to, co powiedziała mi babcia, kiedy miałem sześć lat. „Zbysiu, trzeba wierzyć, bo gdzieś tam jest jakaś płachta, na której jest Pan Jezus z krwi”. To była wiedza kobiety analfabetki i to ona mnie uświadomiła. I taka jest wiedza o najważniejszej relikwii chrześcijańskiej, co mówię niestety z własnego doświadczenia. Kiedy był ten przełomowy moment, w którym zdecydował się Ksiądz na opiekę nad całunem? O, to nie było tak szybko, diabeł mnie odciągał, bo wiedział, że będę robił dobrą robotę. Od maja do sierpnia zastanawiałem się, czy podjąć opiekę nad całunem. Miałem wielki konflikt z prowincjałem. Mówiłem, że nie będę się tym parał, że nie znam się na tym wszystkim, że trzeba się uczyć, a mi się nie chce. Ale miałem mądrego przełożonego, który nie wywołał ze mną wojny, tylko czekał, aż sam dojdę do siebie. Bardzo to emocjonalnie przeżywałem, uważałem się za pokrzywdzonego, ale się modliłem, nie o to żebym zrozumiał, ale żeby dali mi święty spokój. Kiedy poszedłem na pieszą pielgrzymkę z Warszawy do Częstochowy, ktoś podczas niej zwrócił mi uwagę, że ja jestem nieposłuszny. No bo faktycznie byłem. I uświadomiłem sobie, że nie tylko zachowuję się jak nieposłuszny, ale jestem nieposłuszny. Matka Boża uderzyła mnie wtedy gumowym młotkiem w łeb, trzepnęła mnie w kaplicy jasnogórskiej i do tej pory to miejsce naznaczyłem specjalną kratką. Maryja mi powiedziała „Zbysiu bierz się za całun, żeby nie było gorzej, bo się ze wszystkimi pokłócisz i dużo stracisz”. Na drugi dzień poszedłem do przełożonego i powiedziałem, że zaczynam rekolekcje z całunem. Jak ksiądz przygotowywał się do pierwszych rekolekcji? Do pierwszych rekolekcji 4 grudnia 1999r. przeczytałem 32 książki. Odkąd zacząłem się uczyć zobaczyłem, co to jest potęga całunu. Dlaczego akurat forma rekolekcji? Mam tyle do powiedzenia, że szkoda marnować jednego dnia. Pierwszy dzień to odczytanie całunu turyńskiego, tzn. co na nim jest. A to jest nic, bo jest na nim tak dużo. Każdy szczegół coś oznacza. Na całunie jest plama krwi zharmonizowana i wycieniowana, przy dolnej i górnej linii zgięcia są konsekwencją pożarów i jest dziesięciocentymetrowa listwa doszyta w XI w., która narobiła dużo bałaganu. W 1988r. zbadano właśnie tę listwę, a nie całun i stwierdzono, że całun jest nieautentyczny. I to jest tylko pierwszy dzień, a gdzie reszta, np. historia. Czy sięgając po nową książkę o całunie, ksiądz coraz bardziej fascynuje się całunem i dowiaduje się czegoś nowego ? Tak jest. Ja nim się fascynuję i wiem, że cała moja wielkość to jest całun. I 387 raz znowu będę śpiewał pieśń o całunie turyńskim. Bardzo lubię mówić o całunie. Wiele rzeczy w książkach się powtarza, ale mnie jako człowieka przekazującego wiedzę o tym szczególnym płótnie interesują nowe podejścia. Zwłaszcza że każdą naukę prowadziłem już po 2 tys. razy i nie mogę popaść w rutynę, dlatego szukam nowych rozwiązań do tego samego. Często czytam takie artykuły, które wiem skąd zostały przepisane. Czyli krótko mówiąc, ksiądz przeżywa całun całym sobą Każde rekolekcje o całunie 24 godziny wcześniej przeżywam emocjonalnie. I wtedy jestem człowiekiem nienormalnym. Naprawdę. Bardzo wtedy uważam, żeby się nie pokłócić, żeby nic nerwowo nie powiedzieć. Chyba specjalnie diabeł robi taką atmosferę, żeby mnie wybić z przygotowania duchowego do rekolekcji. Nieraz upadam i kłócę się. Szczególnie drażliwym tematem jest ustawienie fotografii całunu. Ustawienie całunu nieraz jest najtrudniejsze, kosztuje najwięcej nerwów. Dlaczego? Bo trzeba tak ustawić, żeby widzieli wszyscy w Kościele. Nie prowadzę rekolekcji z ambony, tylko przed całunem. Szczerze, nie znam ambon w kościołach, bo z nich nie korzystam. Bł. Jakub Alberione, mówił, że jest marnym pędzlem w rękach Boga, którym Bóg dokonuje wielkich rzeczy. Czy ksiądz też się czuje jak bł. Jakub ? Ja się czuje jak zardzewiała maszyna, która próbuje coś robić i jest naoliwiana nowymi pomysłami. Ta rdza to wszystkie trudności życiowe. Powinienem dla Pana Boga zgadzać się na wszystko, jak zgadzali się święci, a często się nie zgadzam i to właśnie jest ta moja rdza. Św. Franciszek, który pojechał do papieża zatwierdzić swój zakon usłyszał od kardynałów i biskupów, żeby szedł do świń. On wyszedł załamany ze swoimi współbraćmi i poszedł do zagrody pełnej świń i powiedział: „Idziemy do nich, bo tak nam kazali”. I spali ze świniami. W nocy papież Innocenty II miał sen, aby zatwierdzić zakon Franciszka. Wysłał kardynała po nich, a ten znalazł ich w tej zagrodzie. Cuchnęli jak nie wiem i tak poszli do papieża. Jak ostatecznie została zatwierdzona autentyczność całunu? Jan Paweł II powiedział najpiękniej: „Całun turyński jest niemym świadkiem śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa”. Bo tak wyglądał Jezus w chwili śmierci i zmartwychwstania. A ludzie mają z nim problem, bo sami mają problemy. Kościół czci, ludzie się modlą. Na każdym publicznym wystawieniu całunu w Turynie jest ok. 5 mln oglądających ludzi, część z nich ma taką wiedzę jak ja, a część nie wie nic. Nauka za pomocą swoich metod próbuje udowodnić, że na całunie jest Jezus z Nazaretu. Nie chce mówić o autentyczności, gdyż nauka musiałaby mieć świadectwo samego Jezusa, który by powiedział: „Tak. To ja jestem i dajcie sobie spokój wreszcie”. A nawet jakby tak powiedział, to już Twoje dziecko nie będzie tego wiedziało od Niego. Całun ucierpiał w pożarze w 1532 r., potem był łatany przez siostry zakonne i niestety w późniejszych wiekach do badań często brano właśnie te naszyte części, skąd brała się ta nieautentyczność. Pożar w 1532 r. spowodował 28 różnej wielkości otworów. Całun był wtedy złożony na cztery części na szerokości, na dwanaście części na długości. Podczas pożaru ścianki srebrnego relikwiarza zaczęły topnieć i krople srebra wpłynęły do środka wypalając dziury. I gdy rozłożono całun był po prostu dziurawy. Dzięki Bogu nie zniszczona została twarz Pana Jezusa, ale niestety 39 proc. plamy krwi Jego przebitego boku zostało spalone. Dwa lata później siostry klaryski, w prezbiterium na kolanach, podczas śpiewów psalmów, z wielkim szacunkiem w białych rękawiczkach i złotymi igłami zaszyły te dziury, białymi i kolorowymi łatami z płótna. Natomiast na zwiotczały całun od lewej strony naszyto płótno holenderskie. I tak zostało do XXI w. W 2002 r. została zdjęta poszewka, która wzmacniała całun. Zaś listwa doszyta w średniowieczu na dworze cesarskim służyła to po, by wszyscy biskupi, którzy trzymali przy wystawieniu całun, nie trzymali go bezpośrednio, tylko za listwę. To wszystko było bardzo podobne do struktury całunu, nie odróżniano tego i nie zastanawiano się nad tym. W latach 70. XX w. podczas badania węglem C14 nauka o całunie nie była tak posunięta, dlatego wzięto próbki z brzegów doszytego płótna. Jak ludzie uczestniczący w księdza rekolekcjach odnoszą się do całunu? Różnie. Zawsze po rekolekcjach rozprowadzam książki i widzę, jak ludzie, wychodząc z kościoła, przeżywają rekolekcje. Po każdej Mszy Św. ludzie podchodzą do całunu i modlą się przy poszczególnych ranach. Spotykając się z nimi, mam bardzo dużo osobistych podziękowań. Podczas nauk ludzie „łamią się”, słysząc że 49 nauk zajmuje się sprawą całunu turyńskiego i ja z 49 punktów widzenia mówię o Jezusie. Ta cała wiedza zgromadzona w jedno pokazuje nam jeden kierunek, którego celem jest całun. A był ksiądz świadkiem jakiegoś cudu przy prawdziwym całunie? Omijam cudowności. Przekazuję wiedzę o całunie, jaką zna Kościół, a ludziom mówię, że mają wiarę w Jezusa, w Jego zmartwychwstanie. Wiemy, że całun turyński to odbycie, a nie malowidło. Tam nie ma żadnych farb, pigmentów, syntetyków. podczas zmartwychwstania eksplozja światła i ciepła, które emanowały z ciała Pana Jezusa naświetliła jak na kliszy negatyw fotograficzny. A więc Bóg nam zostawił swoje zdjęcie ze zmartwychwstania. Co prawda swojej twarzy poranionej i spuchniętej. Kiedy badano całun turyński w laboratoriach armii Stanów Zjednoczonych okazało się, że wizerunek Jezusa jest przestrzenią trójwymiarową. Może to prozaiczne pytanie, ale ile wzrostu miał Pan Jezus? Między 176 a 184 cm. Trzeba tu wziąć pod uwagę rozciągliwość materiału, zagięcia. Teraz mówi się o 186cm. Skoro mowa o płótnie grobowym, to jak wyglądał proces chowania zmarłych w tamtym czasach? Ja się zawężam do zawinięcia ciała Pana Jezusa, a potem włożenia Go do grobu. Najpierw zawinięto ciało Jezusa w całun turyński — bezpośrednie płótno pogrzebowe. Prawdopodobnie wcześniej albo później było sudarium, czyli chusta pogrzebowa, chusta potna, która zabezpieczała w jakiś sposób głowę. Bezpośrednio dotykała ona płótna z szacunku dla głowy. Niektórzy mówią, że sudarium mogło być nałożone przed całunem. Trudno się tego dowiedzieć. Następnie bandaże pogrzebowe, w które się zawijało ciało w całunie, tunika — gentil. Dużo było płócien, ale podczas rekolekcji wspominam tylko o całunie, o sudarium, które znajduje się od VI w. w opactwie w Oviedo w Hiszpanii i o welonie z Manopello. Eksplozja światła podczas zmartwychwstania naświetliła negatyw fotograficzny na płótnie, natomiast powstająca z martwych twarz przechodzi przez welon z Manopello i uwiecznia na nim twarz Jezusa w pierwszych sekundach zmartwychwstania z otwartymi oczami. Co to jest za chusta, o której ksiądz wspomniał, znajdująca się w Hiszpanii? Jest to ta chusta potna sudarium nakładana na głowę. Ona ma wymiary, z tego co pamiętam, 57 x 85 cm. Jest ubrudzona krwią przesiąkniętą z całunu. Gdy się rozłoży całą tę chustę, jest tam ponad 70 punktów stycznych krwi. Tam nie ma żadnego odbicia twarzy, ale znajduje się krew grupy AB Rh+, ta sama co na całunie. Dobrze, że ksiądz zaznaczył zgodność grupy krwi, bo we wszystkich cudach eucharystycznych występuje dokładnie ta sama. Ta krew z różnych wieków jest badana. Było ostatnio pozwolenie na badanie grupy krwi z cudu w Sokółce- mięśnia sercowego który pokazał się na hostii i tu też jest AB Rh+. Człowiek XXI w. ma potwierdzoną tę krew z dwóch źródeł, z przyrodzonych: całunu i sudarium, a także nadprzyrodzonych: z badań laboratoryjnych cudów eucharystycznych niezależnych od całunu i innych płócien, w które było zawinięte ciało Jezusa. Pan Jezus mówi — „Ja będę z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata”, to się odnosi do sakramentów. Ale czy te słowa można odnieść do tych relikwii i do cudów? Czy to nie jest tak, że Jezus zostawia nam siebie właśnie w takim negatywie fotograficznym jak całun? Tak może być przeżywana rzeczywistość przez każdego człowieka, niezależnie od posiadanej wiedzy. Do całunu potrzeba już tej wiedzy, a wiedza o nim jest wielka. Ale ludzie pod odpowiednim kierownictwem mogą tak się wyrazić. W każdym razie jest to zbliżanie się do Pana Boga przez całun, Jezusa Chrystusa, który na nim jest. Zastanawiam się nad postacią św. Tomasza apostoła, który powiedział że dopóki nie zobaczy, to nie uwierzy. Czy właśnie Jezus robiąc zdjęcie swego ciała, odbijając je, nie daje tego znaku dla ludzi niewierzących, którzy mówią podobnie jak Tomasz? Pytanie jest o ludzi niewierzących, ale muszę powiedzieć, że nawet ludzie wierzący nie podchodzą do całunu ze świadomością, że to jest Pan Jezus. Ludzie się boją uwierzyć, że to jest Jezus w swojej prawdziwej krwi, bo wtedy konsekwentnie tą wiarą musiałbym żyć. A człowiekowi jest wygodnie w grzechu, mówi sobie ja jestem małej wiary, Bóg mi i tak przebaczy, a po co to się wtrącać w takie sprawy, niech sobie będzie, można popatrzeć pięć minut. Za niedługo ma być znowu publiczne pokazanie całunu, jest zgoda od papieża Franciszka i znowu 8 mln ludzi przyjdzie i zobaczy, a czy tyle tam do Kościoła chodzi? To jest ten problem, że my mamy bardzo małą wiarę. Owszem, możemy mówić o wiedzy o zmartwychwstaniu, o całunie, ale dobrze by było gdyby była ona dopełniona wiarą. To już zależy od naszych motorycznych sił związanych z wiarą i z rozwojem wiedzy. Wiedza i wiara. Fides et ratio. Dwa skrzydła. Głosząc rekolekcje o całunie mówię , że nie chcę wchodzić w waszą wiarę, nawet nie chce mówić, że wy wierzycie. Dlaczego? Bo ja tylko wiem sam czy wierzę, czy nie wierzę i jak wierzę. Wy się może zachowujecie jak ludzie wierzący, ale czy wy wierzycie? Einstein powiedział, że im więcej wiedzy, tym nasza wiara jest silniejsza, bardziej gorąca. A tu mamy wiedzę o naszym zmartwychwstaniu. Czy każde obcowanie z repliką całunu jest dla księdza takim umocnieniem wiary? Tak, bo widzę ludzi, którzy też się umacniają, oni dopiero teraz mają zadanie — ich wiara dopiero po rekolekcjach ma być silniejsza. Również ta wiedza w jakiś sposób werbalizuje wielkość mojej wiary. Bo ja sam, kiedy jestem świadomy, że posiadam taką wiedzę, to lepiej mi się idzie do kościoła, lepiej przeżywam spotkanie z Bogiem pod postacią chleba i wina w Eucharystii. Całun jest niemym świadkiem śmierci i zmartwychwstania Jezusa. Jest uobecnieniem ofiary krzyżowej, która dokonuje się podczas Mszy Św. Ile razy i kiedy ksiądz widział prawdziwy całun turyński? Raz w 2010 r. po konserwacji, a drugi w Wielką Sobotę w telewizji w 2013 r. Zobaczyłem tam prawdziwe krew i ciało i tę niesamowitość, bo spojrzałem jak na negatyw fotograficzny, spojrzałem jak na przestrzeń trójwymiarową. Spojrzałem jak na człowieka, który miał przebite nogi, bo zobaczyłem te nogi, tę piętę zakrwawioną, ręce przebite, głowę po koronie cierniowej, zobaczyłem biczowanie. Całe ciało w skali 1:1 w odpowiednim autentycznym odcieniu. Dziękujemy za rozmowę opr. mg/mg „Ci otrzymają za życia wewnętrzne i stałe światło, będę ich chronił od nieprzyjaciół, nieszczęść i złych przygód” – to obietnica Jezusa dla tych, którzy będą czcić Jego Oblicze. Litania do Najświętszego Oblicza jest jednym ze sposobów. W tekście tym odbija się nie tylko męka Chrystusa, ale także Jego życie oraz emocje. Człowieczeństwo i bóstwo. Życie odbite na twarzy „W rysach swoich niewypowiedzianie szlachetne”, „piękniejsze niż słońce”, „zachwycające aniołów”, „słodka i czysta rozkosz świętych”, „zwierciadło niepojętej doskonałości”, „arcydzieło Ducha Świętego”… Czy można lepiej określić twarz Chrystusa? Mnie tu najbardziej dotyka „arcydzieło Ducha Świętego”, czyli absolutny majstersztyk sztuki. Ci, którzy widzieli Jezusa, mówią o Jego wręcz porażającym pięknie. „Kto Cię namaluje tak pięknym, jak jesteś?” – pytała św. Faustyna Kowalska Jezusa, kiedy zlecił jej zamówienie swojego wizerunku u malarza. W Litanii do Najświętszego Oblicza Jezusa (są dwie jej wersje) jest też taki obraz: „krwawym potem zalane”, „poranione od bicia i policzkowania”, „wśród drogi krzyżowej chustą otarte”. Serce przeszywa wezwanie: „którego piękność zasłoniły grzechy nasze”. Nietrudno w wyobraźni zobaczyć twarz Jezusa umęczonego (zresztą od „Pasji” Mela Gibsona obraz zakrwawionej, spoconej z bólu twarzy Chrystusa w koronie cierniowej trudno wymazać z pamięci). Jezus chce, by Jego twarz, tę umęczoną, ale i tę „w rysach niewypowiedzianie szlachetną”, nosić w sobie. Kontemplować ją. „Wszyscy, którzy chcąc Mi okazać swoją miłość, pamiętać będą często o wizerunku przedstawiającym Moje Boskie Oblicze, uczują w sobie przez odbicie Mego Człowieczeństwa żywy odblask Mojej Twarzy, która w nich będzie wyryta i jaśnieć będą bardziej od innych w życiu wiecznym” – mówi Jezus św. Gertrudzie. To jej „dyktuje” litanię przed ponad 800 laty (choć tak do końca nie znamy daty powstania tekstu, może Gertruda dostała tylko wskazówki). Z modlitwy tej, spod celnych określeń, wyłania się szkic nie tylko rysów twarzy, ale emocje Jezusa. To też wędrówka po Jego życiu. W Litanii do Najświętszego Oblicza kryje się również bukiet obietnic, który wręcza nam sam jej Bohater. Światło Rzecz dzieje się w jednym z kościołów w Rzymie około 1286 roku. Święta Gertruda – wszystko wskazuje na to, że chodzi o mistyczkę z Saksonii – przyjechała tu z rodzimego klasztoru w Helfie. Zakonnica czuje w sercu przynaglenie, by uczcić obraz Oblicza Pańskiego. W jej myślach kotłuje się wizja ociekającej krwią twarzy Chrystusa. Gertruda ma silne poczucie, że krew sączy się za jej winy. Pada na twarz. Błaga o miłosierdzie. I nagle sam Jezus staje przed nią. Błogosławi ją „Przez wielkość miłosierdzia mego odpuszczam ci wszystkie grzechy. A chcąc, żebyś zupełnie uczuła poprawę, nakazuję ci, abyś jako zadośćuczynienie za te grzechy przez cały rok codziennie spełniała jakiś dobry uczynek na pamiątkę odpustu, którego ci udzielam” – mówi. Mija krótki czas. Gertruda ma kolejne widzenie. Wstrząsające. Widzi przywiązanego do kolumny Jezusa. Dwóch żołnierzy wymierza Mu baty. Jezus po każdym uderzeniu odwraca twarz w jej kierunku. Gertruda, przerażona, płacze. Nigdy już nie uwolni się od tego widoku. „Czy nie czytałaś, co napisano o Mnie: widzieliśmy Go jakby trędowatego?” – pyta Jezus benedyktynkę. „Jezu Najmilszy, co mogę zrobić, by złagodzić Twój ból straszliwy, cierpienie Twego Boskiego Oblicza?” – pyta Niemka. I słyszy: „Kto rozmyśla nad tym i rozważa Moje cierpienia ze współczuciem, i modli się z miłością za grzeszników, serce takiego człowieka jest jak balsam zbawienny łagodzący Moją boleść”. A potem Chrystus obiecuje Gertrudzie, że kto będzie czcił Jego Oblicze „otrzyma za życia wewnętrzne i stałe światło, a po śmierci będzie jaśnieć w niebie szczególniejszą światłością”. A „ci, którzy wpatrują się w rany Mego Oblicza na ziemi, wpatrywać się Weń będą w niebie, na jaśniejące chwałą” – dodaje Jezus. Prosi, by Gertruda zanotowała też, że ci, którzy będą czcić Święte Oblicze „w duchu zadośćuczynienia, dopełnią tego, co uczyniła św. Weronika. Stosownie, z jaką gorliwością czcić będą znieważone Me Oblicze przez bluźnierców, tak samo będę czuwać nad ich obliczem przez grzechy oszpeconym. Boskie Oblicze Moje jest formą bóstwa, która przywraca duszom podobieństwo Boże”. Pojawia się też konkretna obietnica wobec osób, które „mową, modlitwą albo pismem będą broniły sprawy Mojej”. „Ja także będę ich bronił przed Szatanem i udzielę im szczególnych łask” – zapewnia Jezus. I wyraźnie podkreśla, że przez Jego Święte Oblicze będą dziać się cuda. Za pośrednictwem jego czcicieli. Kto będzie odmawiał Litanię do Najświętszego Oblicza, ten także „wytrwa do końca”. Jezus deklaruje też odmawiającym litanię „obronę przed nieprzyjaciółmi, od nieszczęść i złych przygód”. Ci, którzy „ofiarują Ojcu Mojemu i Mojej Matce zadośćuczynienie za znieważone Moje Oblicze, wyproszą nawrócenie wielu grzeszników” – dodaje. Zwraca się bezpośrednio do Gertrudy: „Przez Święte Moje Oblicze otrzymasz zbawienie wielu grzeszników. Przez to ofiarowanie nic nie będzie ci odmówione”. Jezus chce wymalować w duszach „rysy Boskiego z Nim podobieństwa”. Mówi wreszcie trochę jak w ewangelicznych przypowieściach: „Tak samo jak w jakimś królestwie posiadając monetę, za noszenie w duszy drogocennego wyobrażenia Najświętszego Oblicza otrzyma się w tym życiu wszystko, co konieczne do zbawienia”. Kto Mnie kontempluje, pociesza Mnie Kult Świętego Oblicza jest silny w tradycji Kościoła. Zapoczątkowała go nie św. Gertruda, ale Weronika swoim bohaterskim wręcz gestem. Otarła chustą twarz Jezusa, gdy uginając się pod ciężarem krzyża, wspinał się na Golgotę. Odbicie, które odbiło się na skrawku materiału, to pierwsza ikona z twarzą Ukrzyżowanego. Weronika całuje ją. Oddaje jej cześć. Dotyka. Oblicze Chrystusa czci potem wielu świętych. Ale chyba najmocniejsze są wyznania św. Teresy z Lisieux. Karmelitanka pisała: „Moje nabożeństwo do Najświętszego Oblicza, czyli raczej cała moja pobożność, opierała się na tych słowach Izajasza: »Nie ma krasy ani piękności; i widzieliśmy go, a nie było na co spojrzeć... Wzgardzonego najpodlejszego z mężów, męża boleści i znającego niemoc; i jakby zasłonięta twarz jego i wzgardzona; stąd i za nic go mieliśmy« (Iz 53,23)”. Dlatego mistyczka nazywana była nie tylko Teresą od Dzieciątka Jezus, ale i Teresą od Najświętszego Oblicza! W święto Przemienienia Pańskiego ofiarowała swoje życie Najświętszemu Obliczu. Wielką czcicielką Najświętszego Oblicza była też mało znana w Polsce Włoszka, bł. Maria Pierina. Również jej Jezus zostawił wskazówki dotyczące kultu Jego Oblicza. Lata 30. XX wieku. Maria ma 12 lat. W czasie liturgii Wielkiego Piątku słyszy głos Jezusa: „Czy nikt nie pocałuje z miłością mego Oblicza, aby wynagrodzić za pocałunek Judasza?”. Dziewczynka traktuje te słowa poważnie. I kiedy w czasie nabożeństwa szpaler ludzi ustawia się, by ucałować krzyż, Maria biegnie i całuje twarz Chrystusa. Matka natychmiast wyprowadza córkę z kościoła. „Czemu nie ucałowałaś nóg?!” – pyta zdenerwowana. Za „poufałość wobec Chrystusa” wymierza córce solidne lanie. Maria w sercu wie jednak, że swoim pocałunkiem wyszła naprzeciw pragnieniu Pana. W 1936 roku Jezus poprosi Włoszkę, by rozszerzyć kult Jego Oblicza w całym Kościele. Poniekąd tak się stało, bo dziś liturgiczne wspomnienie Najświętszego Oblicza przypada w piątek przed Środą Popielcową. Jest także specjalny formularz mszalny o Najświętszym Obliczu. Ale rzadko, niestety, w parafiach odmawiana jest Litania do Najświętszego Oblicza. Tak jakby nie weszła ona w „krew Kościoła”. Sen o Jezusie to z pewnością jeden z tych snów, który zapadł Ci w pamięć. Czy chcesz się dowiedzieć, co oznacza? Sprawdź możliwe interpretacje według sennika! Kiedy śni ci się Jezus, jest to z reguły bardzo dobry znak, symbol dobrej rady, wsparcia, pociechy. Chcesz zrozumieć, co podpowiada ci twoja podświadomość, kiedy śnisz o Jezusie? Dowiedz się, jak interpretuje to sennik!Jezus: symbolika Pan Jezus, dla chrześcijan Bóg - człowiek, dla muzułmanów prorok, jest powszechnie kojarzonym symbolem męczeńskiej śmierci, odkupienia za grzechy innych, misji do wykonania. Jest też uosobieniem miłości i mądrości. Sen o Jezusie należy do tych, które raczej zapamiętujemy ze względu właśnie na to, kim jest jego bohater. Niektórzy mają poczucie, że nie można tu nawet mówić o śnie, tylko o przyjściu prawdziwego Jezusa, który w takich okolicznościach rozwiązuje ich problemy. Przeczytaj w jaki co oznacza, jak się śni Pan Jezus?Jeśli Pan Jezus w twoim śnie jest daleko, oznacza to, że chcesz się uwolnić od ziemskich trosk i zmartwień. Chcesz być szczęśliwy – to najbardziej oczywiste z ludzkich pragnień!Jezus widziany z bliska symbolizuje osobę, która udzieli ci rady na tyle celnej i trafnej, że twoje kłopoty znikną. Może też wskazywać na twoje mocne strony, które niesłusznie lekceważysz, jak w przypowieści o talentach. Ogólnie rzecz biorąc, gdy widzisz Jezusa we śnie, to jest to bardzo dobry znak, znak tego, że niebawem twoje wewnętrzne rozterki i rozdarcia pójdą w zapomnienie, a ty zyskasz spokój duchowy. Ta równowaga da ci nowe siły do życia. Przebywanie w pobliżu Jezusa we śnie to symbol tego, że twoje kłopoty wkrótce się skończą, a zawdzięczać to będziesz między innymi czyjejś twarz JezusaGdy śni ci się twarz Jezusa, może to wskazywać, że potrzebujesz Jego bliskości – a jeśli nie jesteś chrześcijaninem – że potrzebujesz porady w zakresie spraw duchowych. Przyjrzyj się zatem bacznie swojej duchowości: czy jej nie zaniedbujesz, czy czegoś ci w niej nie też zwrócić w takim śnie uwagę na to, jaką minę miał Jezus. Może ona symbolizować, jaki będzie dla ciebie najbliższy czas. Uśmiechnięta twarz Chrystusa wskazuje na to, że czeka cię dużo pozytywnych emocji, smutna zwiastuje okres kłopotów i Jezus w białej szacieSen o Jezusie w białej szacie to w pewnym sensie podwójne zwrócenie ci uwagi na kwestie przemijania i odrodzenia. Jezus po trzech dniach zmartwychwstał, a biała szata sama w sobie też oznacza cykl umierania i rodzenia się na nowo. Oznaczać to więc może, że stoisz na granicy między etapami życia. Boisz się końca jakiejś epoki, ale może pokrzepi cię myśl, że ten koniec będzie jednocześnie początkiem czegoś także: Śnił ci się kościół? Jest to bardzo korzystny znak!Sennik: nauczający Pan Jezus we śnieCokolwiek mówi do ciebie we śnie Jezus, jest to warte zapamiętania, gdyż z pewnością są to kwestie odpowiadające na najważniejsze, najbardziej palące potrzeby twojej duszy. Nie muszą być to jednak problemy aktualnie zaprzątające twoje myśli. Przeciwnie, Jezus we śnie może wskazywać na te sfery twojego życia, które zaniedbałeś, a które wołają o twoją uwagę. Może też sugerować, że zapomniałeś o rozwoju osobistym, w związku z czym stoisz w miejscu. Czas wziąć się za siebie!Sennik: ukrzyżowanie JezusaSen o ukrzyżowaniu Jezusa to z pewnością koszmar, z którego obudziłeś się z radością i ulgą. Podobną ulgę odczujesz, gdy poznasz jego znaczenie: wskazuje on bowiem, że już niebawem uwolnisz się od dręczących cię kłopotów i poczujesz co, jeśli w twoim śnie pojawia się ukrzyżowany Pan Jezus? Sennik interpretuje to tak, że przed tobą trudne doświadczenia. To także przestroga, że ktoś cię zdradzi i pokaże ci, jak niewiele dla niego znaczy twoja miłość. Jednak trzeba pamiętać też o tym, że po ukrzyżowaniu przyszło zmartwychwstanie – więc i ty po okresie cierpienia, spowodowanego tym srogim zawodem - na nowo znajdziesz JezusReasumując, Jezus we śnie oznacza więc przede wszystkim pocieszenie, podniesienie na duchu i wskazówki, jak postępować w także: Co oznacza, gdy śni ci się śmierć? Autorzy Ewangelii unikają podawania drastycznych szczegółów ubiczowania Chrystusa, czy innych zadawanych Mu tortur. Zadowalają się lakonicznym stwierdzeniem:„Został ubiczowany”. To wszystko. O czym jednak piszą nieco więcej? Że Jezus został zdradzony, opuszczony przez najbliższych, samotny, wyszydzony, upokorzony i odrzucony. (Mt 27, 26-31; J 19, 1,5) Dlaczego Ewangeliści tak rozłożyli akcenty? Po pierwsze, nie są zainteresowani wywoływaniem czysto psychologicznych, spontanicznych reakcji czytelnika, jak chociażby w filmach grozy czy w thrillerach. Szukają raczej teologicznego znaczenia tego, co się dzieje. Po drugie, bardziej podkreślają relacyjny i niewidoczny wymiar cierpienia, niż jego zewnętrzne fizyczne oznaki. Podczas Ostatniej Wieczerzy, Jezus nie mówi: „Niedługo będę biczowany, torturowany, opluty”, lecz "Wszyscy zwątpicie we Mnie” (Mk 14,27) lub „Oto nadchodzi godzina, a nawet już nadeszła, że się rozproszycie - każdy w swoją stronę, a Mnie zostawicie samego” (J 16, 22). Moim zdaniem, Mel Gibson w swojej „Pasji” popełnił błąd, ukazując w niezwykle wymyślny sposób zsieczenie Jezusa biczami, czy inne męczarnie. Dalekie jest to od ducha Ewangelii, aczkolwiek działa silnie na emocje i wyobraźnię. Czy i jak przedstawiać sobie scenę ubiczowania Chrystusa? Czy powinniśmy karmić oczy tym okrucieństwem? Ubiczowanie było wstępem do ukrzyżowania, aby osłabić nieszczęśnika. Jednak w głębszym, teologicznym sensie jest pogardą okazaną ciału ludzkiemu, czyli całemu człowiekowi. Wysłuchaj rozważania [-09_kt Niechęć do ciała i nieszanowanie jego ograniczeń, niekoniecznie oznacza bezpośrednie zadawanie sobie bólu, jak rozumiano to w późnym średniowieczu. We współczesnej kulturze dokonuje się to w inny sposób. Duch nadal musi zwyciężyć nad ciałem, umęczyć je, niejako zawiesić w istnieniu, zminimalizować jego zgubny wpływ. Ale dzieje się to, na przykład, przez przesadne odchudzanie, aby poprawić swoją sylwetkę i cerę; bolesne operacje plastyczne, mające upiększyć nieakceptowany wygląd, przedłużanie i skracanie kończyn. W naszych czasach zażywamy tony tabletek, by oszukać zmęczenie, stres i sztucznie przywrócić sobie wigor. Często unikamy aktywnego wypoczynku, a nawet pościmy w celu poprawienia swego mniemania o sobie. W grę wchodzi również przesadna dbałość o zdrowie; seks wypreparowany z miłości i różne formy chwilowej ucieczki z więzienia ciała przez używki i uzależnienia. Korzeń wszystkich tych działań nie tkwi jednak w ciele, lecz w ludzkim duchu. To nie ciało jest dla nas problemem, lecz jakieś wewnętrzne przekonanie, że nie jesteśmy, kochani, akceptowani, że cechuje nas wybrakowanie, niekompletność i brzydota, że Bogu coś w nas nie wyszło. Św. Ignacy Loyola pisze, że zanim człowiek nie odda się całkowicie Bogu, lubi cierpieć i wytrzymywać dolegliwości ciała. Kiedy jednak odda się już Bogu, traktuje swoje ciało lepiej, już nie jako rzecz, która do niego należy, ale jako własność Boga”. Ciekawe, że na Sądzie Ostatecznym Jezus będzie nas rozliczał głównie z uczynków względem ciała, a nie ducha. Będzie się pytał, czy zaspokoiliśmy czyjś głód lub pragnienie, czy okryliśmy nagiego, czy towarzyszyliśmy komuś podczas choroby lub pobytu w więzieniu. U św. Łukasza bliźnim jest człowiek pobity przez zbójców z licznymi ranami, które opatruje miłosierny Samarytanin. W przeciwieństwie do ubiczowania, wykpienie Jezusa jest w Ewangeliach opisane bardziej szczegółowo. Rzymscy żołnierze, którzy z pewnością mieli za sobą wiele egzekucji, tym razem spotykają człowieka, który nikogo nie zabił, lecz – jak mówiono- uważał się za króla. Według Ewangelii św. Mateusza, okrutne wyszydzenie Jezusa jest pomysłem żołnierzy, rodzajem zabawy, którą sobie urządzili ze skazańcem, wiedząc, o co został oskarżony. Nie musieli tego czynić, ale uczynili. Piłat kazał Jezusa jedynie ubiczować i odprowadzić na miejsce stracenia. U Mateusza żołnierze parodiują ziemskiego króla. Zdzierają z Jezusa Jego ubranie, zakładają Mu szkarłatną, czyli czerwoną pelerynę, którą nosił zwykły rzymski legionista, a po wyszydzeniu ściągają płaszcz i ponownie ubierają Chrystusa w Jego własne szaty. Korona cierniowa nie oznacza tutaj jedynie dodatkowej tortury. Ciernie to imitacja promieni boskiej władzy Cezara, które rozchodzą się od niego we wszystkich kierunkach. Berło jest z trzciny, a nie ze złota. Pokłony to kontrast do oddania hołdu Jezusowi przez trzech mędrców. Chrystus bity po głowie i opluty, jest przeciwieństwem ziemskiego króla, który raczej zadaje przemoc innym, niż ją przyjmuje. Oczywiście, żołnierze przede wszystkim ranią swoim zachowaniem Jezusa. Ale być może równocześnie wyładowują na Nim całą agresję, rozczarowanie i niezadowolenie, które żywią wobec własnego władcy, Cezara. Zdarza się, że czasem jesteśmy adresatami czyjejś nieuprawnionej agresji. Czujemy, że to nie w naszą stronę powinna ona być skierowana. Z drugiej strony, przemoc fizyczna, werbalna lub gniew wobec kogoś słabszego, może być projekcją naszych niewyrażonych reakcji, które ukrywamy przed „silniejszymi” od nas, ponieważ nie potrafimy ich z siebie wydusić. Z kolei nieraz ktoś może wykorzystywać naszą słabość, aby zrekompensować sobie doznane rany czy upokorzenia ze strony „silniejszych”, których się boi. Podczas gdy Mateusz wyraźnie pisze o wyszydzeniu Jezusa, św. Jan nie nazywa postępowania żołnierzy w ten jego wersji legioniści narzucają na Jezusa purpurową szatę, którą tylko cesarz mógł nosić i pędzą Go z powrotem na dziedziniec. Pytanie, skąd żołnierze nagle mogli wziąć tam szatę cesarską. To oczywiście celowy dodatek św. Jana. Jezus pojawia się przed Żydami w koronie cierniowej i szacie imperatora. Piłat chce raczej wyśmiać i rozsierdzić samych Żydów, którzy, jego zdaniem, zasługują na takiego a nie innego króla. Wyśmiać, bo to król bezbronny, rodzaj religijnego szaleńca. Oburzyć, bo ich król ubrany jest w strój rzymskiego Cezara, co poniekąd sugeruje, kto tu tak naprawdę rządzi. Być może dzięki tym okrutnym praktykom, Jezus jeszcze bardziej zdał sobie sprawę, jak bardzo człowiek potrzebuje pomocy i odnowy. Kogo ja widzę w Jezusie stojącym w koronie cierniowej i płaszczu purpurowym? Czy rzeczywiście chcę być poddanym do takiego króla? Płaczący krwawymi łzami Jezus to cud, wandalizm, czy przypadek? Na posągu Chrystusa w Krośnie – Polance pojawiła się czerwona substancja. Spływa po koronie cierniowej i twarzy niosącego krzyż kamiennego Jezusa. Proboszcz parafii podchodzi do sprawy z rezerwą i złożył zgłoszenie o podejrzeniu uszkodzenia mienia. Próbka tajemniczej cieczy trafiła już do policyjnego laboratorium kryminalistycznego w Rzeszowie, gdzie zostanie przebadana i wtedy dowiemy się, czy jest efektem działania wandali, dowcipnisia, czy też pojawiła się z jakiejś innej przyczyny. Póki co, czerwona substancja wzbudza niemałe zainteresowanie. Pod pomnikiem od kilku dni zbiera się coraz więcej osób, zaciekawionych zjawiskiem. Policja wzmocniła nawet patrole w tej okolicy, ponieważ posąg znajduje się blisko ruchliwej ulicy. Drogowa katastrofa, ponadmiesięczna wędrówka o kulach, wreszcie nawrócenie z islamu na katolicyzm - to niecodzienna droga życiowa Zuqa Karola Spancy fot. ROMEK KOSZOWSKI Był 48 godzin nieprzytomny po tym, jak jego ford Eskort spadł w 300-metrową przepaść i spłonął. Pamiętał tylko, jakby ktoś go trzymał, ratował. Półtora roku później rozpoznał tego Kogoś – to był Chrystus z obrazu z podpisem: „Jezu, ufam Tobie”. Kosowianko, co się dzieje? – Byłam sparaliżowana od pasa w dół. Ale się nie poddawałam. W szpitalu sobie śpiewałam, aż ordynator Serb powiedział mi: – Ja sobie nie życzę, żeby pani tu śpiewała! Ja mu na to: – To co, mam się poddać? Lamentować nad sobą? To do mnie niepodobne! A on mówi do innych pacjentek: – Jeszcze takiego człowieka nie spotkałem! Ma 22 lata, nigdy nie będzie chodzić, ale się nie poddaje. Bierzcie przykład z tej dziewczyny! – To nie ja, bo kim ja jestem? To łaska Boga – powiedziała Shkurta, która była wtedy muzułmanką. – Bóg? Boga nie ma! Kto widział Boga? Nikt! – Ja widziałam! I ty zobaczysz. Ja będę chodzić. – Nie wierzę – odparł lekarz. Aż kiedyś, o dwunastej w nocy, Shkurta poruszyła palcem u nogi. Poprosiła pielęgniarkę, żeby zawołała ordynatora. – Kosowianko, co się dzieje? – spytał lekarz i chwilę później zobaczył zdumiony, jak mokra z wysiłku Albanka poruszyła palcem. – Aż złapał się za głowę i powiedział mi: „Obiecuję ci, że od dziś będę wierzyć. A ja się roześmiałam: „Nie mnie obiecuj, tylko Bogu!” – wspomina Shkurta. I opowiada, jak którejś nocy w szpitalu zobaczyła oślepiające światło. Ale – co ciekawe – nie widział go nikt inny. W swoim wnętrzu usłyszała głos: – Tam, gdzie cię poprowadzę, poznasz prawdę i poznasz Mnie. W sanatorium Shkurta poznała Zuqa. Za cały bagaż mając ortopedyczną kulę, przyjechała za nim do Polski. Wyszła za niego za mąż. – Było nam ciężko. Inny kraj, inna kultura, inny język. Chciałam złożyć sąsiadce życzenia na święta, a ona zatrzasnęła przede mną drzwi. W Kosowie to byłoby nie do pomyślenia! W pewnym momencie nie mieliśmy gdzie mieszkać. A w drodze było już dziecko – opowiada Shkurta, dodając, że kiedy Sylwia już się urodziła, Zuq chciał, żeby była ochrzczona. Choćby dlatego, żeby nie była inna niż wszyscy w Polsce. Żona nie chciała: – Myślałam, że to zdrada mojego narodu, mojej ojczyzny, zdrada Allaha. Już wiem wszystko! Ale… Zuq poszedł na pielgrzymkę do Częstochowy. Shkurta prawie całą noc się modliła. W końcu zobaczyła twarz Jezusa w koronie cierniowej. Nic nie mówił. Uśmiechał się. – Gdy Zuq wrócił z pielgrzymki, przytuliłam go mocno i powiedziałam: „Już wszystko wiem!” – opowiada Albanka. Potem obydwoje trafili do grupy Odnowy w Duchu Świętym. – Przyszłam na spotkanie modlitewne, usłyszałam uwielbienie Boga językami. Pomyślałam: „Boże, to jest to! To jest dla mnie!” – wspomina Shkurta. – Przez 3 lata przygotowywaliśmy się do sakramentów i 16 czerwca 1996 r. przyjęliśmy chrzest, I Komunię, a potem także wzięliśmy ślub kościelny. Wtedy wszystko się we mnie zmieniło. A to nie jest tak łatwo. Ja byłem tak gorliwym muzułmaninem, jak jestem gorliwym katolikiem. To mógł zrobić tylko Bóg – mówi Zuq, który na chrzcie i w polskim dowodzie osobistym ma imię Karol. To na pamiątkę Karola Wojtyły, bo Zuq przybył do Polski 16 października – w 14. rocznicę wyboru Jana Pawła II. W podobny sposób Shkurta została Anną. Dziś Karol (Zuq) Spanca pracuje jako portier w skierniewickim szpitalu. Mieszka niedaleko z żoną i dwiema córkami. Żyje skromnie. O swoim życiu mówi: – To był plan Pana Boga. Ufam Mu. oceń artykuł

twarz jezusa w koronie cierniowej